امشب توی خیابون و پیاده رو های تنگ و تاریک و بارون زده به قضایایی فکر کردم که گفتن از اونها برام دشواره.بابت خیلی از این فکرها اول از همه از خودم ناراحت و ناامید هستم.ای کاش میشد نه همه چیز،که بعضی چیزها برگرده به عقب.به قول یحیی "کاش می شد برگردم به عقب و اشک های من هم برگرده توی چشمهام."

دو سال اول شروع کار جدیدم با وجود ذهنیت خوبی که از شیوه و سبک و دقت کاری خانم ها خصوصا در مباحث مالی داشتم اتفافی رخ داد که کم کم ناامیدی وجودم رو پر کرد و دلیل این ناامیدی رو هم بی بر و برگشت گذاشتم به حساب بدشانسی خودم و نه چیز دیگه.همین دو سال اول وقتهایی که صحبت از خوبها و باتجربه ها می شد همیشه یک پای داستان همکاری بود که تا حالا موفق به ملاقاتش از نزدیک نشده بودم چه برسه به همکاری طولانی مدت توی یک شعبه.صحبت از همکاری بود که نه تنها دقت و هوش و ذکاوتش در کار زبان زد همه بود،که صحبت از تلاش و زحمتی که پای کار می گذاشت و ارزشی که برای مردم و کار اونها قائل بود همه جا رو پر کرده بود.همین حرفها شوق و ذوق من رو بیشتر کرده بود و تجربه همکاری هر چند کوتاه با این همکار برای من تبدیل یه یک آرزو شده بود.خیلی از این فکرها نگذشت که خود خود شانس به من رو کرد و همین چند ماه قبل این همکاری و آشنایی از نزدیک شکل گرفت با گذشت هر روز شنیده هایی که تا قبل از این همه در حد حرف بود برای من به شکل واقعی تصویر می شد و سوالهای بعدی داخل سرم سبز می شد.یک روز وقت ناهار داخل آبدارخونه خیلی راحت ازش سوال

بجای سرو بلند ایستاده بر لب جوی/چرا نظر نکنی یار سروبالا را

چقدر تهرانٍ دیشب دوست نداشتنی شده بود.از یک ساعتی به بعد دیگه راه رفتن هم در پیاده روهای سرد مسیر برگشت برای من سخت و آزاردهنده شده بود.می رفتم و از بودن و راه رفتن بین آدمهایی که کلی از دنیای اونها فاصله داشتم آزار می دیدم.با اون احوالات با چه کسی می شد حرف زد؟اصلاً کسی بود برای حرف زدن؟اصلاً حرف زدن لازم بود؟ چشمهام رو که باز کردم خونه ی عزیز بودم و کنار عزیز و آقا جان.با همون لباس های بیرون و بوی دود و ماشین گرفته، دراز کشیدم و سرخی چشمهام رو سپردم به عزیز.چی می تونستم به عزیز بگم که بعدش شرمنده نباشه از داشتن نوه ای مثل من؟نوه ی ترسو یا بزدل؟چی می تونستم به عزیز بگم از جنگی که بین من و خودم و شرایطم درگرفته بود و حالا حالاها می خواست ادامه داشته باشه؟چطور می تونستم از حال اون لحظه ی خودم برای عزیز حرف بزنم طوری که بعدش دلتنگی برای مردهای زمانه ی خودش سراغ عزیز نیاد؟چطور می تونستم به عزیز بگم که از بعد امشب دیگه واقعاً از خجالت روی نگاه کردن به قاب عکس آقا تختی رو ندارم؟اصلاً عزیز می تونست و یا پا درد و کمردرد می گذاشت که متوجه حرفهای من بشه؟هیچ کدوم از اینها رو برای عزیز نگفتم اما

اگه توی اون دنیا از کنار هم رد بشیم،حتما قیافه ی همدیگه رو میشناسیم.

"بعضی وقتها،یه چیزهای کوچیکی توی گذشته،تبدیل می شن به یه حسرت بزرگ.بعد،هر چی که زمان می گذره اون حسرته هم بزرگتر میشه.تا یه جایی که،دیگه نمیشه ازش فرار کرد."

در بد وضعیتی قرار گرفتم و بدتر از همه اینکه توی این مدت اون جوری که باید تلاشی برای این تعییر وضعیت انحام ندادم و کلی کار روی زمین مانده دارم و فقط و فقط تا تونستم توجیه های گاهی عحیب و غریب برای خودم سرهم کردم و راضی شدم به داشتن اونها.هیچ کدوم از حرفهایی هم که الان می زنم از سر ناشکری و چشم بستن به روی داشته های بزرگی که دارم نیست و فقط دوست دارم کمی حرف بزنم.الان نزدیک به دو هفته است که مهدی؛بهترین و در واقع تنها دوست همشهری هر یکی دو روز یکبار توی ساعتهای مختلف شماره ی من رو می گیره و من هیچ دست و دلم به جواب دادن و حرف زدن نمیره.از طرفی غروب دیروز توی یکی از محله های قدیمی شهر مراسمی به مناسبت هفتمین روز درگذشت پدر آبجی طاهره برقرار بود و مادر دوباره سرسختی نشون داده بود و همراه بقیه راه افتاده بود و پیش بینی مابقی ماجرا برای من یکی هیچ کار سختی نبود.بعد از پیاده روی چند ساعته ی پنجشنبه شب کاملا یخ کرده خودم رو رسوندم به خونه ی عزیز.کمی طول کشید که سر و صدای بچه ها بخوابه و جمع خبر بد شدن حال مادر توی مراسم رو لو بده.ادامه ی دورهمی خونه ی عزیز به این گذشت که مادر کمی رو بیاد و توی